| تبليغات | X |
هنوز بغض رفتنت
طعم دهانم راگس میکند
و زبان شاعری ام را عقیم ِ شعرهایی بی سر انجام
هنوز میهمانی چشمهایم اشک است و آه بانو
خیالی نیست !
اگر تمام دلتنگی تو مرا بمیرد
برای تمام گریه های بی دلیلم دلیل میتراشم
میدانی !
خیال تو اگر باشد خیالی نمی ماند
بی خیال دل من .
در قحط نبودنت بانو
کاش نوح تو بودم
تا در خیال تو جاوید بمانم
باور نمیکنی بانوی شهر کویر ؟
تو دریای بغضهای دلم شده ای
برای منی که پشت این کویر مدام
همیشه سراب ِ سرابم .
آه بانو
بی خیال !
بیا سر خط بنویسیم
بهار بود اما
در امتداد مسیر جاده
دلهره از شیشه ها بالا میریخت
وقتی به انتها رسیدیم
یکی بود و یکی که رفت
و هیچ کس که دستی برایم تکان نداد
حالا به اندازه ی تمام آدمها با کفش سقید دلم میگیرد
بگذریم !!!
میدانی بانو
حالا به اندازه ی تمام راههای نرفته غریبم
بی خیال
بغضی شکست و اشکی نریخت
و در سیاهترین خط ممتد این جاده های بی عبور
جای خالی نبودنت
خیره به چشمان من ماند
وقتی که همه میهمان خواب بودند و من
میزبان بغض
آه .... !
این کویر پیش پای من خیال تمام شدن ندارد
من از آسمان ناتمام خودم هم خسته ام
و این دلتنگی های هرزه
که هر روز در من تعبیر میشوند ،
اما ...
تو آرام بگیر ابرکم
من به مردن ، سالهاست عادت دارم
مهم نیست ! ۱۹/۰۲/۱۳۸۷
چشمای مهربون تو.... آآآآی آآآآی... دستای تب کرده ی من
وقتی دری برای دربه دری ام نمیگذاری .
اینجا هوای همه چیز بارانی است ،
و من ترا برای همیشه در قلبم جا گذاشته ام .
پشت نفسهای من جان بگیر
بیرون ِ اینجا همیشه سرما بیداد میکند
اینجا همیشه هوا بس
نفس بس
کاش
نبودنت را
هم
بس
آه بانو !!!
برفهای این ارتفاع روبرو
هیچ وقت به خورشید نمیرسند .
می بینی ؟
مثل من ،
که میدانم پشت اینهمه دوری
حتی در تک بیت آخر این شعر هم
به تو نمیرسم ،
آنجایی که هیچ وقت
همه چیز به هیچ چیز نمیرسد ،
آنروز که من
بی تو !!!!
.
.
.
بانو
بگو زندگی
بس
ناجوانمردانه
سرما
بس
نفس
بس
غصه ها
بس
.
.
.
مهم نیست ! ۱۳/۰۲/۸۷
دلم را به اندازه ی وسعت بی انتهای این روبرو
زلال میکنم
تا مامن گاه تو شود
و دلتنگی ام را به اندازه آبی آسمان ممتد
تا زمانه های انتظار ترا پایانی نباشد .
اینجا من از حضور تو ستاره میشوم
دنباله دار
کشیده در تب سیاهی این فاصله .
در یلدای چشم تو شکوفه میکنم
آرامشی را که پشت این
درهای همیشه بسته
پیدا نکرده ام
چهل نشین که نه
چله نشین شبهای اشک و آهم بانو
من
ترک
خورده ی
یاد
توام
بانو !...
مهم نیست !
دلم گرفت بانو !!
مثل آسمان شبهای بی ستاره ،
مثل چشمهای بارانی ِ مهتاب ،
مثل آسمان امشب این شعر ،
مثل امشبی که غمناک است و باران ریز .
هوای نم زده ی کوچه یی بی عابر
ساز شب پره ای را به تصنیف مرگ کوک می کند .
بوی سادگی از دیوارهای کاهگلی ِ ذهنم
مشام مرا پر میکند
و
باز هم تردید تو
بانو
تبر به ریشه ی فرسودگی ام میزند .
بانوی من
بیا
همین
امشب
که ابرها برای تو آسمان را تطهیر میکنند
از اجابت این همه فاصله
هبوط کن .
من با چشمهای باز میخوابم
تا ببینم تمام مرا به رویاهای خوش چگونه کوک میزنی ،
از نبودنهای ناگزیر ،
از خلسه های بی سرانجامی ،
ببین بانو !!
آسمان روشن میشود
چشمهام سنگینی ِ پلکها را خوب بلد است
آسمان هم
تطهیر ِ
تطهیر ِ
تطهیر
وقت نازل شدن توست
با همین شعر
در چشمهای من .
بیا تا بگویمت
این جام تب زده ی لب به لب دروغ
تفسیر غصه و اندوه تو نبود
آری
نزول کن بانوی من !!!
ن
ز
و
ل
ک
ن
سلام
سال نو مبارک
.
.
.
اما نه ....
وقتی که گلایه میبارد از آسمان این شب عید
وقتی که ماهی ِ تُنگ دلتنگی
اسیر شیشه ی زلال نبودن خیره به تکرار آینه مانده است
چه سلامی ؟؟؟؟
چه مبارکی ؟؟؟؟
کاش اسیر شبهای زمستان بی عید مانده بودم
بانو !!!!
باریکه های فکرم هنوز از سر چشمه های تو شریان دارد
ببین ،
بین معرکه فریاد میکنم
منی که متروک ترین دقایق عمرم را حتی ،
در کندوی چشمان تو دفن میکنم
آه .....
باید میان این شعر پیله ببندم بهار را
تا شاید پروانگی ام را
از تو بال شوم
سلام
تولدت مبارک
.
.
.
اما نه ....
وقتی که جدایی هوار میشود از زمین این شعر به آسمان دفترم
وقتی که نیامده باید
از حباب شیشه ای ِ زلال نبودنت
تا عمق این فاجعه پرپر شوم
چه سلامی ؟؟؟؟
چه مبارکی ؟؟؟؟
می بینی بانو !!!
دلم مانند هوای روزهای بارانی ست
و هوای تب گرفته ی این عید
بهار که نشد هیچ ،
در نمای بی گلایه از سکوتی وهم انگیز
اسیر ثانیه های کال نبودنت
شهیدم کرد
مرثیه خوان ِ تشییع دل خود شده ام
بگو اگر نیستی
تابوتم روی بالهای که می رقصد ؟
اگر نیستی
این همه قاصدک چگونه حریر تن پوش تنهایی ام شده ؟
و باز هم اگر نیستی
این روزها چطور
تمام وجودم در یک حرف کوچک (تو) خلاصه شده ؟
باور کن بانو
این شعر برای توست
تنها
برای
تو
بانو !!!!
۸۷/۰۱/۰۳ مهم نیست !
تب می بارد
زبان تلخ دلتنگی هام اما شسته نمی شود
گره ی کور بغضهایم در کنار دقایق آبی ِ چشمهاتان
وا که نمی شود هیچ ،
بند بندم میکند
آه بانو ...
امشب هوا هوای شعر است و
دلم
دلتنگی هایش را بر کتیبه ی نانوشته ی باد میشکند
دلشور های اشک را به تمنا نشسته ام
دردی آرام روی زخمهای تاول زده ام سُر می خورد .
می بینی بانو ...
که چه ساده در تیرگیها گم میشوم
نبودنت را .
آه ...
امشب صدا به صدا نمی رسد
اما
چه خوب
این شعر که به جای من به تو می رسد !
چقدر باید منت این ادبیات عقیم را بکشم
چقدر ….
می دانی بانو ...
باید ترا در دل این گره ی کور پنهان کنم
مرا به خود بگیر
این ساعتی را که در اجابت ِ نگاه توام .
بگذار اندیشه های کال دلم سرخ شوند
ببین
دارم در هوای این شعر تب بالا می آورم
در گردش استوای مدار بسته ی این نبودنها .
آخ ...
کاش می دانستم در کدام شرقی ترین طلوع آفتاب
نشسته ای
دلم به حال این شعر می سوزد
بگو بانو ...
در نبردی که با چشمان تو دارد
از کجای زخم ِ نخورده اش
خون که نمی چکد
بگو همین جا ختم این قائله باشد
همین جایی که
دخیل ِموهایت را
به امتداد طول این تن ِ مصلوب که حالا دیگر
تمام نگاه تو را طی کرده است ، بسته ام .
دیدی بانو ...
به همین سادگی
این شعر
به جای من چشمان تو را پر کرد
و
به همین بی رحمی
اشک
چشمان مرا ...
اما
زبان ِ تلخ ِ دلتنگی هام
هنوز در گره کور نبودنتان
گنگ ِ
گنگ
است
می بینی بانو ...
کنار دقایق آبی چشمان تو نشسته ام
به همین
زیبایی !!!!
مهم نیست !
۸۶/۱۲/۰۹
می بینی
بانو
چه ساده متولد شده ام
در نبود ِ همه ی آنچه که بی تو بود
چه ساده بزرگ شدم
در هرزگی ِ عقربه هایی که بیهوده چرخیدند
وچه ساده میمیرم
در عبور لحظه هایی که خالی از تو ماندند
چه راحت پرپر میشوم
حالا که دستم از زمین و آسمان تو کوتاه شده
خرد میشوم
اما ،